Luik likt haar diepe wonden en de littekens doorsnijden het hart van de stad, langs de Maas en de ‘dérivation’, de omlegging van de Maas. Luik was voor mij ook een doorgeefluik naar Frankrijk, waar ik twintig jaar gewoond heb. Sinds 2001 heeft Luik mij in haar armen gesloten en het omgekeerde geldt ook. Luik bruist, Luik ademt, Luik is joviaal, Luik begeert, Luik luikt met zwoele ogen. Luik, het prinsendom, vervaagd door de industriele revolutie, de op- en ondergang van Liège, het gnuivende gevoel dat overheerst is niet terecht. Uiteraard zwalken zeldzame fietsen door de zwartgeblakerde straten van de stad, is de concentratie fijnstof tienmaal te hoog, gaan drugs en criminaliteit hand in hand met een waanzinnige werkeloosheid, maar Luik is opstandig, houdt stand, is progressief, vraagt om uitleg. Neem een duik in Luik, doe mee, verander, dans op het ritme van hert nieuwe station van Santiago Calatrava, een reusachtig geraamte dat van binnenuit aan een walvis doet denken, het is binnenkort weer Pasen en waarachtig, Luik staat op, krabbelt overeind, het duurt lang, het gaat te traag, maar wat een stad, wat een mensen…
Luik de lelijkste stad ? Kijk hier.
